16 Mart 2016

Nerde o eski ölümler




Babaannem öldüğünde 81 yaşındaydı.

Bizimle yaşıyorlardı...çocuktum,çok net hatırlamıyorum, iyiydi aslında ama bir gün rahatsızlandı...hastaneye götürdüler...
üç gece hastanede yattı ve sonra öldü. 
Tam istediği gibiydi...duyardım,dua ederdi "üç gün yatak dördüncü gün toprak" diye. Kabul oldu duası.

Dedem babaannemden sonra gitti. O da 87 yaşındaydı öldüğünde. 
Hastanede yapılacak bir şey olmadığı için yatırmamışlardı.
Evimizde yattı o biraz. Demek ki babaannem kadar çok istememiş diye düşünmüştüm hemen ölmeyince. 
Annem babam çok ilgilendiler,tertemiz baktılar ona. 
Oldukça zor günlerdi...
her açıdan zordu...hiç hareket edemeyen birinin bakımı zordu, babayı ölüme hazırlamak zordu, evdeki ölüm kokusu zordu, her an Azrailin geleceğini bilmek zordu...
çocuktum,ölümle yeni tanışıyordum,korkuyordum,zordu...



babaannem ve dedem köyden çıkıp geldiklerinde elbette ki çok sıkıntı görmüşlerdi. Yokluk,açlık,bir başınalık,yersizlik...ama hepsini alt etmişler çok şükür. Uzun süre bizimle yaşadılar. 

Mutlulardı. Ölümleri de mutluydu.

Ve ben şimdi düşünüyorum da çok şanslılardı...



Evet bugün oturup bunu düşündüm. 
Ve dedemle babaannemin ölümlerine imrendim...

yaşlanmışlardı...belli bir sebebi yoktu...ölüm sebepleri yaşlılıktı...başlarında dualar okunarak öldüler...vücutları bir bütün halinde gömüldüler...

Ölüm sebebi yaşlılık...

ya da hastalık...sadece bunlar vardı...
sonra trafik canavarı eklendi...sonra canavarlaşmış insanlar eklendi...öfkeli kocalar,cinnet getiren anneler,gözü dönen evlatlar,kıskanan sevgililer,gürültüye dayanamayan komşular,sapıklıklarını örtmek isteyen caniler,
barışı ellerinde silahla arayanlar....

sonuç günahsız kurbanlar,gençliğini bile yaşayamayanlar,savaşın olmadığı bir ülkede şehit olanlar...




Evet oturup bunları düşündüm,irkildim,sarsıldım,korktum...

'Kalabalık ortamlarda bulunmayın'uyarısından korktum...
Parkta yanımızda oturan kişiye bile güvenemeyeceğimiz için korktum...
Daha, çok ateş düştüğü yeri yakacak mı diye korktum...
İçinde bulunduğumuz otobüs patlarsa diye korktum...

Tek parça gömülebilecek miyiz diye düşünüp korktum...
Bütün bu garip ölümlere alışıyoruz galiba diye korktum...
Bunları bana düşündüren olaylar yaşandığı için korktum...
Bunları düşündüğüm için kendimden de korktum...

Babaannem ve dedem yaşlıydı,mutluydu ve anladım ki şanslıydı.




8 yorum:

  1. Günümüzde terör var ve ölen masum insanlar var.

    YanıtlaSil
  2. Babaannem ve dedem yaşlıydı,mutluydu ve anladım ki şanslıydı.

    daha kötülerini görmesin artık hiç kimse. en kötüsü babaannem ve dedeminki gibi olsun.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Amiiin canim insallah...kimse kimsenin eceli olmasin...

      Sil
  3. Yazdığınız korkuları üç gündür yüreğimde hissediyorum.
    Kendimden geçtim de, çocuklarımın geleceği düşündürüyor beni.
    :(
    Mucize mi gerekli acaba düzelmesi için?

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. çocuklar...ne hayallerle umutlarla istedik dünyaya gelmelerini şimdi gözlerine bakamıyoruz bile korkudan,endişeden...inşallah tekrarları yaşanmadan mucizeler gerçekleşir

      Sil
  4. Aynen eski ölümlere özenir olduk , nerede nasıl öleceğim aileme kaç parça ulaştırılacağım diye düşünmeden edemiyorum.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. ne yazık ki hepimiz aynı durumdayız. bir an önce biter umarım bu kabuslar...

      Sil